Warszawa / Praga / Warszawski Ogród Zoologiczny
  • Willa Żabińskich w warszawskim ZOO, fot. Warszawski Ogród Zoologiczny

  • Współczesne wnętrze willi Żabińskich, fot. K. Jackl, Muzeum POLIN

  • Jan Żabiński, fot. Warszawski Ogród Zoologiczny

  • Antonina i Jan Żabińscy, fot. Warszawski Ogród Zoologiczny

  • Relacja Stefanii Koeningswein i Teresy Zawadzki z d. Żabińskiej, 2014, Muzeum POLIN

Rodzina Żabińskich

„Spojrzałam na nich z rozpaczą; ich wygląd i mowa nie mogły budzić najmniejszych wątpliwości”, wspomina Antonina Żabińska wieczór, kiedy do drzwi willi na terenie warszawskiego ZOO zapukali kolejni uciekinierzy z getta.

Jan Żabiński, przedwojenny dyrektor ZOO, jego żona a nawet ich kilkuletni syn Ryś konspirowali od początku niemieckiej okupacji. W opustoszałych klatkach i pawilonach ukrywali ludzi, broń i amunicję. Schronienie znaleźli tutaj również Żydzi. Żabiński organizował fałszywe dokumenty, wyszukiwał kryjówki, sam wyprowadził kilka osób na „aryjską stronę”.

Tajni lokatorzy domu w ZOO na znak zbliżającego się niebezpieczeństwa kryli się na stryszku, w łazience, w szafie ściennej lub wydostawali się na zewnątrz tunelem prowadzącym z piwnicy do przydomowego ogrodu. Zagrożenie zwiastowała grana na fortepianie przez Antoninę, lub nucona, melodia z operetki „Piękna Helena” Offenbacha – „Jedź, jedź, jedź na Kretę!”.

» czytaj więcej na www.sprawiedliwi.org.pl