Warszawa / Ochota / ul. Filtrowa 67
  • Kamienica przy ul. Filtrowej 67, 2017, fot. A. Barański, Pańska Skórka

  • Kamienica przy ul. Filtrowej 67, 2017, fot. A. Barański, Pańska Skórka

  • Krystyna Zambrzycka, fot. archiwum rodzinne, Muzeum POLIN

  • Spotkanie Krystyny Zambrzyckiej z Gabrielem Halbersztadtem, jego żoną i córką, Warszawa, 1992, fot. archiwum rodzinne, Muzeum POLIN

Krystyna Zambrzycka

„Mnie też było ciężko, gdyż miałam troje dzieci, które wychowywałam samotnie, ale nie miałam sumienia nie przyjąć tego małego chłopca, który potrzebował matczynej opieki”, wspomina Krystyna Zambrzycka. Sześcioletniego Gabrysia przyprowadził na Filtrową 67 jej sublokator, pan Hankiewicz. Nie od razu przyznał, że matka chłopca ukrywa się, a ojciec jest w Auschwitz. „[…] płacił mi symboliczną sumę na wyżywienie, gdyż ja rozumiałam trudną sytuację, w jakiej się Żydzi wówczas znajdowali”.

Dom Spółdzielni „Wspólna Ostoja” powstał w latach 20. XX wieku. Wtedy też sprowadziła się tu rodzina pani Krystyny. Po śmierci ojca w grudniu 1942 roku, zdecydowała o podnajęciu pokoju. Dwie „sympatyczne blondynki”, jak wspomina syn pani Krystyny Jan Wojeński, mieszkały aż do nalotu gestapo. „Niemiec krzyknął do mamy: «A ty nie wiesz, że Żydówki ukrywasz?»”. Rzeczy lokatorek przez okno wrzucili do dorożki. „Podjechała nią Polka, która ponoć była później widziana na Ochocie w towarzystwie Niemców. Kilka miesięcy później pokój wynajął pan Hankiewicz, wkrótce zamieszkał w nim też Gabryś. Chłopiec znał modlitwy, potrafił się przeżegnać.

8 sierpnia 1944 roku Niemcy zmusili mieszkańców do opuszczenia budynku. Podczas tułaczki pani Krystyna umieściła Gabrysia w domu dziecka niedaleko Skierniewic, gdzie w 1945 roku odnalazła go matka.

 

» czytaj więcej na sprawiedliwi.org.pl